భావన Where Thoughts Take Form
భాస్కరుడు సా.శ. 1114 సంవత్సరంలో మహారాష్ట్రలోని విజ్జలబిడ (విజయపురం) గ్రామంలో జన్మించాడు. బ్రాహ్మణుడు, శాండిల్య గోత్రజుడు. చిన్నప్పటి నుండే గణిత పరిశోధనలలో ఆసక్తి చూపాడు. తన కుమార్తె లీలావతి కథ ప్రసిద్ధి చెందింది. లీలావతి కోసం గణిత గ్రంథం రచించి ప్రపంచప్రఖ్యాతి గాంచాడు.
ఆర్యభట్టుడు భారతదేశంలోని గొప్ప గణిత, ఖగోళ శాస్త్రవేత్త. ఆర్యభట్టీయం, సూర్య సిద్ధాంతం వంటి గ్రంథాలు రచించాడు. సైన్, కోసైన్ భావనలను జ్యా, కొజ్యా అని నిర్వచించాడు. వరాహమిహిరుడు గ్రహణాలు భూమి, చంద్రుని నీడ వల్ల జరుగుతాయని వివరించాడు.
హిందూ కాలగణన సూర్య సిద్ధాంతం ఆధారంగా అభివృద్ధి చెందింది. కలి శకం, విక్రమ శకం, శాలివాహన శకం, క్రీస్తుశకం వంటి పలు కాలమాన విధానాలు ఉన్నాయి. భారతదేశంలో అధికారికంగా శాలివాహన శకం ప్రామాణిక కాలమానం.
తెలుగు సంవత్సరంలో 12 నెలలు ఉంటాయి: చైత్రం, వైశాఖం, జ్యేష్టం, ఆషాఢం, శ్రావణం, భాద్రపదం, ఆశ్వయుజం, కార్తీకం, మార్గశిరం, పుష్యం, మాఘం, ఫాల్గుణం. ప్రకృతి ఆధారంగా ఆరు ఋతువులు ఉంటాయి: వసంత, గ్రీష్మ, వర్ష, శరద్, హేమంత, శిశిర.
ప్రపంచవ్యాప్తంగా గ్రెగోరియన్ కాలెండర్ వాడబడుతోంది. జూలియన్ కాలెండర్ సవరణలతో పోప్ గ్రెగొరీ XIII 1582లో ఈ కాలెండర్ను ప్రవేశపెట్టాడు.
Human values, relationships, and philosophical awareness form the foundation of progress. Ignorance is the enemy. Knowledge lights the path forward.
అప్పుడు విద్య వెలుగులు అందరికీ చేరేవి,
ఇప్పుడు జ్ఞానం దూరమై ధనం aaదారమైపోయింది.
అప్పుడు వైద్యం మనసుతో సేవ చేసేది,
ఇప్పుడు వ్యాపారంగా మారి మానవత మాయమైంది.
అప్పుడు సమయం విస్తారంగా విరజిమ్మేది,
ఇప్పుడు గడియారంలో క్షణం విలువై పోయింది.
అప్పుడు బంధాలు మనసుకు మధుర గీతాలు,
ఇప్పుడు అవి ఫోన్ స్క్రీన్ల ప్రతిధ్వనులయ్యాయి.
నీ చూపులు వలపుల గాలాలు,
నీ పలుకులు సుస్వరా గీతాలు.
మౌనం చెప్పే భావాలు,
పాండిత్య ప్రకర్షలు.
నీకోసం చేసే నిరీక్షణ,
కలిగించు మధురానుభూతి.
నీ సంగమంలో గడిపే క్షణాలు,
జీవతం జీవనం.
The stars shimmer in your form,
Like jewels sparkling in the sky,
Your voice is the cooing of the cuckoo,
A melody that echoes in my heart.
Your presence is the confluence of the three rivers,
Every moment spent with you is a heart's treasure.
మొదటి చూపులో ప్రేమగా పడ్డాను,
నీ హృదయంలో స్థానం పొందాను.
నువ్వు నేనూ ఒకటే కదా,
ఎప్పటికీ వేరుకాలం ఇదా!
సా.శ. 1000 వరకు
1000 – 1100
1100 – 1225
1225 – 1320
1320 – 1400
1400 – 1500
1500 – 1600
1600 – 1775
1775 – 1875
1875 – ఇప్పటి వరకు
2000 తరువాత
తెలుగు సాహిత్యాన్ని అధ్యయన సౌలభ్యం కోసం పండితులు అనేక యుగాలుగా విభజించారు. ఈ విభజనలో కొందరు పరిశోధకులు కవుల పేర్లు, కొందరు పాలకుల పేర్లు, మరికొందరు కాలానుగుణ పరిస్థితులను ఆధారంగా తీసుకున్నారు.
తెలుగు సాహిత్య అభివృద్ధికి కవులు మాత్రమే కాకుండా, పాలకులు మరియు సాహిత్య పోషకులు కూడా ముఖ్య పాత్ర పోషించారు. ఈ విధమైన యుగ విభజనను ఆరుద్ర తన "సమగ్రాంధ్ర సాహిత్యం" గ్రంథంలో ఉపయోగించాడు.
సాహిత్యాభివృద్ధికి పోషకులు కూడా ముఖ్య కారణం గనుక ఈ విభజన చేయబడింది. ఆరుద్ర సమగ్రాంధ్ర సాహిత్యంలో ఈ పద్ధతి వాడాడు.
మనిషి తన భావాలు, నమ్మకాలు, అభిప్రాయాల ఆధారంగా ఒక భావజాలాన్ని నిర్మించుకుంటాడు. ఆ భావజాలమే ఒక చక్రంలా మారి మనిషిని తనలోనే బంధిస్తుంది. ఈ భావాల చక్రంలో చిక్కుకున్న మనిషి, చాలా సార్లు తన ఆలోచనలను మార్చుకోలేకపోతాడు. అలా భావాల బంధీగా మారి అదే విధమైన జీవనాన్ని కొనసాగిస్తాడు.
సమాజం నిరంతరం మార్పుకు లోనవుతోంది. కాలం మారుతున్న కొద్దీ విలువలు, ఆలోచనలు, జీవన విధానాలు కూడా మారుతున్నాయి. ఈ మార్పులను అర్థం చేసుకునే మనిషి కూడా మారుతూ ఉండాలి. లేకపోతే సమాజం ముందుకు వెళ్లినా, వ్యక్తి మాత్రం తన పాత భావాల చక్రంలోనే చిక్కుకుపోతాడు.
మనిషి శారీరకంగా మాత్రమే కాదు, మానసికంగా కూడా మార్పుకు లోనవుతాడు. అనుభవాలు, విద్య, సమాజం, పరిసరాలు – ఇవన్నీ మనిషి ఆలోచనలను ప్రభావితం చేస్తాయి. వస్తువులు మారుతున్నట్లే వాటిని గమనించే మనిషి కూడా మారాలి. అప్పుడే నిజమైన అవగాహన ఏర్పడుతుంది.
ఒక వ్యక్తి తన భావజాల చక్రంలో బంధీ అయితే, కొత్త ఆలోచనలు స్వీకరించలేడు. అదే పాత ఆలోచనల చుట్టూ తిరుగుతూనే ఉంటాడు. ఈ పరిస్థితిలో వ్యక్తిగత అభివృద్ధి మాత్రమే కాకుండా సామాజిక ప్రగతి కూడా నిలిచిపోతుంది.
ప్రగతి కోసం మనిషి తన భావాల చక్రాన్ని విస్తరించాలి. కొత్త ఆలోచనలు, కొత్త అనుభవాలు, విభిన్న అభిప్రాయాలను అంగీకరించడం ద్వారా మన ఆలోచనల పరిధి పెరుగుతుంది. అప్పుడు మనిషి భావజాల బంధీగా కాకుండా, స్వేచ్ఛగా ఆలోచించే వ్యక్తిగా మారుతాడు.
భావజాల బంధీ, మనిషి భావాల చక్రం, సామాజిక మార్పు, తాత్విక ఆలోచనలు, తెలుగు తత్వశాస్త్రం, Human Mind Philosophy, Social Change Concepts
Weight loss depends mainly on three factors: mind control, food habits, and eating time. If we control our food pattern and eat simple natural foods like fruits and vegetables, the body naturally maintains a healthy weight. Simple eating habits practiced in villages in earlier times were often healthier than modern lifestyles.
Breakfast → Lunch → Snacks → Dinner
This is the most common eating pattern followed by many people.
Breakfast → Lunch → Dinner
This pattern reduces extra calories and helps maintain body balance.
Avoid heavy breakfast and snacks.
This method is similar to simple intermittent fasting.
Only one main meal in the day.
This method is also known as OMAD (One Meal A Day).
This pattern helps reduce overeating and improves digestion.
Weight loss is not about starving the body but about following a simple and balanced lifestyle. Mind control, natural food, and regular physical activity are the key factors. Simple eating patterns practiced with discipline can naturally lead to a healthy and balanced life.
పల్లెటూరి చిన్నతనం జ్ఞాపకాలు అనగానే మనసులో ఒక అందమైన ప్రపంచం కనిపిస్తుంది. ప్రకృతి మధ్యలో ఉన్న గ్రామ జీవితం, సంస్కృతి, సంప్రదాయం, ఆనందం – ఇవన్నీ కలిసి ఒక ప్రత్యేకమైన జీవన విధానాన్ని నిర్మించాయి.
పల్లెటూరి ఉదయం చాలా ప్రత్యేకంగా ఉండేది. పొలాలకు వెళ్తున్న రైతులు పాడే పల్లె పాటలు, కాపరులు పశువులతో వెళ్తూ వినిపించే స్వరాలు గ్రామాన్ని ఒక ఆహ్లాద భరిత గ్రామం గా మార్చేవి.
గ్రామంలోని బావి దగ్గర మహిళలు చేరి నీళ్లు తోడుకుంటూ పా డుకునే, మాట్లాడుకునే ఆ క్షణాలు గ్రామ జీవితం యొక్క అందమైన జ్ఞాపకాలు.
ఆ రోజుల్లో గ్రామానికి తరచుగా వచ్చే కళాకారులు గ్రామానికి ఆనందాన్ని తెచ్చేవారు. కాటి కాపరి గారడీ విద్యలు చూపించే వారు చిన్న చిన్న మాయాజాలాలతో పిల్లలను ఆశ్చర్యపరచేవారు.
బుడబుక్కల వారు గ్రామంలో తిరుగుతూ పాటలు పాడేవారు. హరిదాసు ఇంటింటికీ తిరుగుతూ భక్తి గీతాలు పాడేవాడు. అతని గానం వినిపిస్తే గ్రామంలో ఒక భక్తి వాతావరణం ఏర్పడేది.
పల్లెటూరిలో పండుగలు అంటే ఒక పెద్ద ఆనందం. ఉగాది, శ్రీరామ నవమి, దసరా నవరాత్రులు, దీపావళి, వినాయక చవితి, శివరాత్రి వంటి పండుగలు ఎంతో ఉత్సాహంగా జరుపుకునేవారు.
గ్రామంలో మత సామరస్యము ఎక్కువగా ఉండేది. క్రిస్మస్, నూతన సంవత్సరం, పీర్ల పండగ, రంజాన్, ఉరుసు పండుగలను అందరూ కలిసి ఆనందంగా జరుపుకునేవారు.
హరికథ, బుర్రకథ, పౌరాణిక నాటకాలు గ్రామ ప్రజలకు వినోదంతో పాటు జ్ఞానాన్ని అందించేవి. పిట్టలదొర, పగటి వేషగాళ్లు వచ్చినప్పుడు గ్రామం మొత్తం ఉత్సాహంగా మారేది.
పిల్లలకి ఎంతో ఇష్టమైన పత్రికలు చందమామ, బాలమిత్ర. పెద్దలు మాత్రం ఆంధ్ర పత్రిక వార్తా పత్రికలు చదివేవారు. లైబ్రరీ లో కథలు, నవలలు, డిటెక్టివ్ కథలు ఉండేవి.
సినిమాలు చూడటం కూడా ఒక పెద్ద సంబరం. సినిమాల్లో పాటలు, డాన్సులు చూసి పిల్లలు వాటిని అనుకరించేవారు.
పల్లెటూరి చిన్నతనం జ్ఞాపకాలు కేవలం జ్ఞాపకాలు మాత్రమే కాదు. అవి ఒక కాలం యొక్క సంస్కృతి, సంప్రదాయం, ఆనందం. సరళమైన జీవితం లోనే నిజమైన ఆనందం ఉందని మనకు గుర్తు చేసే అమూల్యమైన జ్ఞాపకాలు.
CONCEPT – Development of Human Relations and Human Resources
#TeluguBlog #TeluguWriting #VillageLife #Palleturu #TeluguCulture #BuddhaPhilosophy #Concepts #LifeLessons #IndianCulture #TeluguThoughts
పల్లెటూరు… ఆ చిన్న ఊరు, చిన్న ఇల్లు, కానీ హృదయానికి ఎంతో దగ్గర. ఆ పూరి ఇల్లు, వెనుక భాగంలో ఉన్న చెరువు,ప్రక్కన బావి, వాటిలో నీళ్లు తాగుతూ, ఆ సరదా జ్ఞాపకాలు ఇప్పటికీ నా మధుర గుర్తింపు. పల్లెటూరిలో మన ప్రయాణం ఎప్పుడూ కాలి నడకతోనే ప్రారంభమైయ్యేది, సైకిల్ పై మెల్లగా కదులుతూ, సమీప పొలాలు, చెట్ల మధ్యలో చక్కగా ఊపిరి తీసుకునే అనుభవం.
1962 కాలం, 1965 తరువాత… గ్రామానికి కరెంటు ఇంకా రాలేదు. రాత్రి కళ్లకు వెలుగు ఇచ్చేది కేవలం కిరోసిన్ దీపాలు. కానీ ఆ చీకటిలోనూ మనం కలిగే ఆనందం, అర్ధరాత్రి నక్షత్రాలను చూస్తూ తల్లిదండ్రులతో, స్నేహితులతో పంచుకునే కథలు, నిజంగా మధురమైనవి. టీవీ లేకపోయినా, రేడియో నుండి వచ్చే సంగీతం, వార్తలు మన ఊరికి ఒక వింత సంచలనం ఇచ్చేవి.
పల్లెటూరి ఆహారం సాదాసీదా అయినా రుచి తెలుసు. జొన్న అన్నం, రాగి ముద్ద, అక్కుల్ల బియ్యం… వీటికి సువాసన, మనసుకు ఆనందం ఉండేది. పల్లెటూరి భోజనంలో ప్రతి ఘడియా, ప్రతి విందు ఒక ఫొటో లాగా మన మధుర జ్ఞాపకాలలో నిలిచిపోతుంది. చిన్నప్పుడు మనం పల్లెలో ఆడుతూ, పొలాల్లో వర్షపు నీటితో ఆటలు ఆడిన క్షణాలు, ఇంకా గుర్తుకు వస్తే మధురంగా ఉంటుంది.
సాధారణ వస్తువులు, సామాన్య జీవనం మనకు చాలా ఆనందాన్ని ఇచ్చేవి. సైకిల్ మీద ఊరంతా తిరగడం, సైను గుడ్డల నిక్కర్లను వేసుకుని మైదానంలో ఆడడం, Cotton చొక్కాలు వేసుకుని పొలాల్లో పని చేయడం – ఈ చిన్న విషయాలే ఆ కాలం జీవితానికి ప్రత్యేకత ఇచ్చేవి.
విద్యా రంగం కూడా చాలా సాదాసీదా. బడి సాధారణ, కానీ మనం శ్రద్ధతో చదివేది, స్నేహితులతో పాఠశాల రోడ్డుపై గడపడం, ఆటలు ఆడడం – ప్రతి క్షణం ఒక విలువైన జ్ఞాపకం.
పల్లెటూరిలో ప్రతి రోజు ఒక కథ, ప్రతి క్షణం ఒక జ్ఞాపకం. చెట్లు, పొలాలు, ఆ పొడవాటి పల్లె రోడ్లు – ఇవన్నీ మనసులో ముద్రపెట్టినవి. చిన్నపాటి పిల్లలు కలిసి ఆడే ఆటలు, వృద్ధులు చెప్పే కథలు, గ్రామీణ పండుగలు – ఇవన్నీ జీవితాన్ని మధురంగా, స్ఫూర్తిగా మార్చేవి.
కల్చరల్ మరియు సామాజికంగా కూడా పల్లెటూరు ఒక ప్రత్యేకత కలిగించేది. జ్ఞాపకాలలో, బౌద్ధిక, సామాజిక, మరియు సాంప్రదాయ విలువలు బలంగా ఉండేవి. ప్రతి ఇంట్లో ఆహారం, కష్టపడి ఉత్పత్తి చేసిన పంటలు, ప్రతి పండుగ, ప్రతి ఉత్సవం – జీవనపు సత్యాలను మనకు అందించేవి.
సాదాసీదా జీవితం, కానీ అంత లోతైన ఆనందం. ఇలాంటి జీవితం ఇప్పుడు మనం పెద్ద నగరాల్లో చూడలేం. ఎలక్ట్రానిక్ gadgets, ఆధునిక సౌకర్యాలు – ఇవన్నీ మనకు సౌకర్యాన్ని ఇస్తాయి, కానీ ఆ సంతృప్తి, ఆ సున్నితమైన ఆనందం ఇవ్వలేవు. పల్లెటూరిలో ప్రతి క్షణం సజీవం, ప్రతి అనుభవం మధురం, ప్రతి జ్ఞాపకం జీవితాన్ని ప్రేమతో నింపుతుంది.
ఇది కేవలం గుర్తింపు మాత్రమే కాదు, జీవన పాఠం కూడా. జ్ఞాపకాలను తేలికగా గుర్తుంచుకోవడం, చిన్న విషయాల్లో ఆనందం పొందడం, మన సమాజాన్ని, మన సంస్కృతిని ప్రేమించడం – ఇవన్నీ పల్లెటూరి జీవితంలోనే మనకు నేర్పించబడేవి. జొన్న అన్నం రుచి, రాగి ముద్ద తినడం, కిరోసిన్ దీపాల కాంతిలో కుటుంబం మరియు స్నేహితులతో గడపడం – ఇవన్నీ మాకు విలువైన జీవన పాఠాలు.
2025లో కూడా ఆ జ్ఞాపకాలు మనసులో మిగిలి, ఆ సౌందర్యాన్ని, సాదాసీదా ఆనందాన్ని గుర్తు చేస్తాయి. పల్లెటూరి జీవితం ఎప్పటికీ మధురం, ఆహ్లాదకరంగా ఉంటుంది. ప్రతి పల్లెటూరి చిన్నతనం, ప్రతి ఇంటి వాసస్థలం, ప్రతి పొలంలో ఆడిన ఆటలు – ఇవన్నీ జీవితాన్ని ఎంతో మధురంగా, శాంతియుతంగా గుర్తు చేస్తాయి.
భాషకు శరీరం లిపి (Script). మాటల ద్వారా భావాలు వ్యక్తం చేయవచ్చు కానీ వాటిని తరతరాలకు నిలుపుకోవడానికి లిపి అవసరం. భారతదేశం ప్రపంచంలో అత్యంత పురాతన నాగరికతలలో ఒకటి. అందువల్ల ఇక్కడ లిపుల పరిణామం కూడా చాలా ప్రాచీనమైనది. భారతదేశంలో లిపి అభివృద్ధి అనేక దశలలో జరిగింది. ఆ దశలను పరిశీలిస్తే భారతీయ సంస్కృతి, జ్ఞానం, సాహిత్యం ఎలా అభివృద్ధి చెందిందో తెలుస్తుంది.
లిపి అనేది భాషలోని శబ్దాలను గుర్తులు లేదా అక్షరాల రూపంలో రాసే విధానం. మనం మాట్లాడే భాషను రాతగా నిలిపే సాధనం లిపి.
లిపి వల్ల జ్ఞానం తరతరాలకు చేరుతుంది. వేదాలు, పురాణాలు, శాస్త్రాలు, సాహిత్యం అన్నీ లిపి వల్లే నిలిచాయి.
భారతదేశంలో అత్యంత పురాతనంగా కనిపించిన లిపి సింధు నాగరికత లిపి (Indus Script). ఇది సుమారు క్రీస్తుపూర్వం 2600–1900 మధ్యకాలానికి చెందినది.
హరప్పా, మొహెంజోదారో ప్రాంతాలలో లభించిన ముద్రలపై చిన్న చిన్న గుర్తులు కనిపిస్తాయి. ఇవే సింధు లిపి గుర్తులు. అయితే ఈ లిపిని ఇప్పటికీ పూర్తిగా అర్థం చేసుకోలేకపోయారు.
భారతదేశంలోని ముఖ్యమైన ప్రాచీన లిపి బ్రాహ్మీ లిపి. ఇది క్రీస్తుపూర్వం 3వ శతాబ్దంలో అశోక చక్రవర్తి శాసనాలలో కనిపిస్తుంది.
బ్రాహ్మీ నుంచి తరువాత అనేక లిపులు అభివృద్ధి చెందాయి.
బ్రాహ్మీతో పాటు భారతదేశంలో మరో ప్రాచీన లిపి ఖరోష్టి.
ఖరోష్టి లిపి తరువాత క్రమంగా కనుమరుగైంది.
గుప్త సామ్రాజ్య కాలంలో (4వ–6వ శతాబ్దాలు) గుప్త లిపి అభివృద్ధి చెందింది. ఇది బ్రాహ్మీ నుంచి పరిణామం చెందింది మరియు తరువాతి లిపులకు పునాది వేసింది.
భారతదేశంలో అత్యంత ప్రాచుర్యం పొందిన లిపులలో ఒకటి దేవనాగరి.
దేవనాగరి లిపిలో అక్షరాలపై ఒక సూటి గీత (Shirorekha) ఉంటుంది. ఈ లిపి శాస్త్ర గ్రంథాలలో విస్తృతంగా ఉపయోగించబడింది.
బ్రాహ్మీ నుంచి దక్షిణ భారతదేశంలో అనేక లిపులు అభివృద్ధి చెందాయి.
ఈ లిపులు దక్షిణ భారత సంస్కృతి మరియు సాహిత్యానికి ప్రధాన ఆధారం.
తెలుగు లిపి కూడా బ్రాహ్మీ నుంచి అభివృద్ధి చెందింది. మొదట ఇది తెలుగు-కన్నడ లిపి రూపంలో ఉండేది. తరువాత రెండు వేర్వేరు లిపులుగా మారాయి.
భారతదేశం భాషా వైవిధ్యానికి ప్రసిద్ధి. అందువల్ల ఇక్కడ అనేక లిపులు ఉన్నాయి.
భారతదేశంలో లిపి పరిణామం చాలా ప్రాచీనమైనది. సింధు నాగరికత గుర్తుల నుంచి ప్రారంభమై బ్రాహ్మీ, గుప్త, దేవనాగరి మరియు దక్షిణ భారత లిపుల వరకు ఇది అభివృద్ధి చెందింది. లిపి మన సంస్కృతికి అద్దం. భాషను నిలుపుకోవడానికి లిపి అత్యంత ముఖ్యమైన సాధనం.
సరసం అంటే క్రిష్ణుడు, క్రిష్ణుడు అంటే సరసాలు గుర్తుకొస్తే అది మన తప్పో క్రిష్ణుడి తప్పో కానే కాదు. వీనులకు విందుగా, కంటికి ఇంపుగా, మనసుకు హాయిగా, చెప్తున్న కొద్దీ మరీమరీ చెప్పాలని అనిపించేలా చేసిన క్రిష్ణుడి రచయితలదే ఆ పాపపుణ్యమంతా. రాధ, సత్యభామ, జాంబవతి మొదలుగాగల క్రిష్ణుడి సతుల జాబితాకు ముందో వెనకో గోపికలను చేరిస్తే, చేంతాడు చిన్నపిల్లల మొలతాడు అయిపోతుంది. వీళ్లందరిలోనూ క్రిష్ణ సాహిత్యంలో రాధ పాత్ర ప్రత్యేకమైనది. ఆమె వయసుకూడా అతడి కంటే ఐదో ఆరో ఏళ్లు పెద్ద కాదు. ఆమె ప్రౌఢ కాగా అతడు బాలుడు. మరి మాధవుడు తన పెదవుల్ని రాధ పెదవులకు ఆనించిందెప్పుడు? గోపాలుడితో మనకెవ్వరికీ అంతగా పరిచయం లేదు గాని, మన సరస సార్వభౌముడు శ్రీనాధుడు భీమఖండంలో ఈ మొదటి ముద్దు సీన్ క్రియేట్ చేసాడని ఆరుద్ర అంటారు. అంతవరకు అచుంబితంగా వున్న రాధామాధవుల సంబంధం ముద్దులను దాటించి మురిపాల వరకు చేర్చారు తరువాతి కవులు. ఈ ముద్దు మురిపాలను మరికాస్త ఘాటెక్కించి ఇద్దర్నీ మంచమెక్కించి పఠితలను మత్తెక్కించింది మాత్రం ముద్దుపళని. ఇలా క్రిష్ణుల భార్యాభర్తల ప్రణయం మధ్యలో రాధిక చేరిందా? లేదంటే రాధాక్రిష్ణ ప్రేయసీప్రియుల సరససల్లాపాల నడుమ ఇలా చేరిందా? పానకంలో పుడక ఎవరు?
టూకీగా ఈ శృంగార కావ్యాన్ని ఏక వాక్యంలో చెప్పాలంటే ఆరుద్ర మాటల్లోనే చెప్పాలి: ” ఓ సారి రాధ అలిగింది. ఆ అలుక పెరగడం, మనసు విరగడం, అవమానం కలగడం, అంతరంగం మరగడం, కృష్ణుడు రాగానే చెడామడా చెరగడం, చివరికి అతని కౌగిలిలో కరగడం ” ఇదే రాధికా సాంత్వనం కావ్య గాధ.
మరి ఇదిలాగే ఉంటే కందుకూరి వీరేశలింగం నుండి బ్రిటిష్ ప్రభుత్వం వరకు అందరూ దీన్ని ‘చీ..బూతు ‘ అని ఎందుకు ఈసడించుకున్నట్టో? ప్రభుత్వమైతే ఏకంగా ఈ గ్రంథాన్ని నిషేధించింది కూడా. (మనకు స్వతంత్రం వచ్చేక నిషేధాన్ని తొలగించు కున్నామనుకోండి, అది వేరే కథ)
నాలుగు ఆశ్వాసాలలో నడిచిన ఈ కథనంలో ప్రతి పద్యమూ ఒక ఆణిముత్యమే. తంజావూరు రాజు కొలువులో ఉండిన ముద్దుపళని సంస్కృతం, తెలుగు, తమిళ సాహిత్యాలలో అద్భుతమైన పరిచయం ఉండడంతో భాష-భావాలపై బిగువైన పట్టుతో కథ నడిపించడం విశేషం.
బాల్యవివాహాలు ముద్దుపళని కాలానికి సహజమైన విషయం. పాపం అదే తీరులో గోపాలుడికీ ఇళా ఈడేరక మునుపే భార్య కావడంతో మేనత్త వరసైన రాధ ఇంటిలో ఇళాతో మకాం పెడతాడు క్రిష్ణుడు. ఇళ సంసారానికి సిద్ధమయ్యేలోగా అందులోని మళకువలన్నీ క్రిష్ణుడికి కంఠతా వచ్చేస్తాయి. రాధ వాటిని నేర్పిందో, క్రిష్ణుడే వాటిని నేర్చుకున్నాడో ముద్దుపళని మనకెక్కడా చెప్పరుగాని, ఒకరిని విడిచి మరొకరు ఉండలేనంత ప్రేమ. కామం. ఇళాను రాధే పెంచుతుంది. వయసొచ్చిన ఇళాతో క్రిష్ణుడికి శోభనం ఏర్పాట్లు చేయాలి. చేయడమే కాదు ఇద్దరికీ విడివిడిగా ఎన్నో జాగ్రత్తలు, మెలకువలు చెప్తుంది. ఇళా క్రిష్ణులను ఒకటి చేస్తుంది గాని, రాధ మనసు మనసులో లేదు. ఇంకా తెల్లవారకముందే వారి గదిని చేరుకుని ఇళాను పక్కకు పంపించి కృష్ణుడి చెంత వాలిపోతుంది. తనతో కూడా కూడాక తొలిరాత్రి ముచ్చట్లు అడుగుతుంది. కృష్ణుడు అత్యంత సరసుడు కదా- గడుసుగా లేలేత మొగ్గ, చిన్న పిల్ల ఇళా దగ్గర అంత సుఖమేం ఉంటుందని, రాధకూ ఇళాకు పోలికే లేదని రాదను మెప్పించబోతాడు. విననట్టే నటించిన చిన్నారి, గడసు ఇళా అన్నీ వినేసిందని ముద్దుపళని ఒక్క వాక్యంలో రెండో ఆశ్వాసపు తొలి పద్యంలో చెప్తారు. అదికూడా ఇలా-
”అటు లా రాధిక, గోపీ
విటు నటు రతికేళి నేలి విడువంగ, నిలా
కుటిలాలక జేరి తనదు
కుటిలత్వ మెఱుంగనీక కూరిమి చెలగన్ “
ఆనక ఇళా పుట్టింటికి క్రిష్ణుడు వెళ్లాల్సివస్తుంది. తన దరిని గోపాలుడు లేకపోవడం రాధది వెలుతురు లేని ప్రపంచం. విరహ వేదన భరించలేక తప్పనిసరి మానసికావస్థలో చిలకను రాయబారంగా పంపుతుంది. అలా వెళ్లిన చిలక మూడు రాత్రులు ముగిసేనాటికి గడసరి ఇళా తన కొంగున క్రిష్ణుని కట్టేసుకోవడం చూసి అదే రాధకు విన్నవిస్తుంది. అక్కడితో రెండో ఆశ్వాసం ముగుస్తుంది. ఈ రెండో అధ్యాయంలోనే శృంగారం పాలు శృతిమించిందని విమర్శకులు గగ్గోలు పెడతారు. రసవత్తరమైన మూడో ఆశ్వాసంలో టైటిలుకు న్యాయం చేసే అసలు సిసలు కథ జరుగుతుంది. చిలుక చెప్పిన సంగతులు విని రాధ అసూయతో భగ్గున రగిలిపోతుంది. ఇళా క్రిష్ణుల సఖ్యత విని కలవరపడుతుంది. అన్నింటిని మించి గడసు ఇళా రాధికను పరిత్యజించమని మాధవుని బతిమాలడం చిలక చేరవేస్తుంది. అంతే రాధకు మండుతుంది. అలకపానుపు ఎక్కుతుంది. నాలుగో ఆశ్వాసంలో రేపల్లె చేరిన గోపాలుడు రాధికను ఇదీ అదీ అని చెప్పలేని విధంగా బతిమాలుకుంటాడు. రగిలిపోతున్న రాధ మాధవుని తూలనాడుతుంది. అవేవీ పట్టించుకోని గోపాలుడు తనదైన శైలిలో కాళ్ల బేరానికి వస్టాడు. అనుకోకుండా ఒక్కసారి హటాత్తుగా క్రిష్ణుడు రాధ కాళ్ల మీద పడిపోతాడు. కావ్యం చదువుతున్న మనం ఒక్కమారు కలవరపడతాం. భార్యల కోపం పోగొట్టే కొత్త టెక్నిక్ కదా అని సంబరపడతాం, కాని తన ప్రియాతి ప్రియమైన ప్రియుణ్ణి రాధ ఎడమ కాలితో తోసేసరికి ఖంగుతింటాం. కాని ఇంతలోనే తేరుకుని ప్రసన్నమవుతుంది. రాధామాధవులు ఒకటవుతారు. ఏకమైన ప్రియ జంట ఆనందంగా ఉంటారు. ఇదీ వివరంగా కథ.
ఎటు తాళనున్నదో యీ కొమ్మ కెమ్మావి
కై టభారాతి ప ల్గాటునకును?
ఎటు లోర్వ నున్నవో యీ కన్నె చన్నులు
గోపసిమ్హుని గోటి కుమ్ములకును?
ఎటు లాన నున్నవో యీ తన్వి లే.దొడల్
చాణూరహరు మారు సాదనలకు?
ఎటు లాగ నున్నదో యీ నాతి నును మేను
దంతిమర్దను కౌగిలింతలకును
(మొదటి ఆశ్వాసం 65వ పద్యం)
అంటూ బెంగపడిన రాధ ఇళాదేవికి ఎన్నో కామ శాస్త్ర రహస్యాలు చెప్పినపుడు కాస్త పచ్చిగా ముద్దుపళని యీ మాటలు వాడారని మనమూ ఒప్పుకోక తప్పదు. అలాంటి మరి నాలుగు పద్యాలు .
ఇళా గోపాలురను శోభనం గదిలోకి పంపించి తాను వగచివగచి తలచిన పద్యమిది (1లో 75)
“నాతి యింతకు మున్నె, నా సామి మధు రాధ
రామృతమ్మును జూఱలాడ కున్నె?
యతివ యింతకు మున్నె, హరి విప్పు టురముపై
గుబ్బల కసిదీఱ గ్రుమ్మ కున్నె?
రమణి యింతకు మున్నె, రమణు కౌగిట జేరి
పారావత ధ్వనుల్ పలుక కున్నె?
చాన యితకు మున్నె, శౌరి పై కొన వెను
దియ్యక యెదురొత్తు లియ్య కున్నె? “
పుట్టింటిలో క్రిష్ణుఇ భోగం గురించి చిలుక రాధకు వర్ణించి చెప్పే ఘట్టం ఇది: (2 లో 139, 140)
కృష్ణదేవుడు కరి కర క్రీడ సలుప,
జేరి తొడ లేచి పురికొల్పె గీరవాని,
నీలవర్ణిడి పైకొని కేళి నేల,
బాళి నెదురొత్తు లిచ్చె నిళా లతాంగి. (139)
కిలకిల నవ్వులు, గిలిగింతలును, బంధ
భేదపు రవములు, వింత వగలు,
పావురా పలుకులు, వాతెర నొక్కులు,
చిగురు మకారముల్, మరుగు తిట్లు,
దురుసు పైసరములు, తొందర ముద్దులు,
బిగి కౌగిలింతలు, బింకములును,
గొనగోటి మీటులు, గోర్గింపు, లుబుకులు,
కొసరులు, బొమ ముళ్ళు, కురుచ సన్న, (140)
రాధ అలకను తీర్చిన మాధవుడు ఆమెతో కూడినపుడు (4లో 103)
హత్తుకొని, యిన్ని విధముల
దత్తఱపడ ననగి పెనగి, తనివారక యా
బిత్తరి పై కొనె హరిపై,
మత్తేభముమీద నెక్కు మావంతు డనన్.
కవయిత్రి ముద్దుపళని గురించి రెండు మాటలు : 1739 నుంచి 1763 వరకు తంజావూరును పాలించిన ప్రతాపసిం హుడు ఆస్థానంలో కొలువు చేసిన రాజనర్తకి ముద్దుపళని. గొప్ప సంగీత, సాహిత్య వేత్త అయిన ఈమె విశిష్టమైన శృంగార కావ్యాన్ని రాయాలనే తలంపుతో “రాధికా సాంత్వనం ” రచనను చేపట్టారు. దురదృష్టం కొద్దీ మహిళ రచనగా, అంతకంటే హీనంగా వేశ్య రచనగా దీనిని తీసిపారేసిన అప్పటి పండిత పామరులు క్షమార్హులు కారు. మన అదృష్టం కొద్దీ బెంగుళూరుకు చెందిన నాగరత్నం గారు తాటాకుల ప్రతి సంపాదించి పాఠాన్ని పరిష్కరించారు. ఎందరు వద్దన్నా వినకుండా వావిళ్ల ప్రచురణలు ధైర్యంగా 1910లో కావ్యాన్ని ప్రచురించారు. గాని బ్రిటిష్ ప్రభుత్వంతో పుస్తకన్ని నిషేధించడమే కాకుండా ప్రతులను కూడా తగులబెట్టించిన ఘనులుండేవారు. 1947లో అప్పటి ముఖ్యమంత్రి టంగుటూరి ప్రకాశం నిషేధం ఎత్తేయించారు. కాని అంతకుముందు కూడా రహస్యంగా ఈ కావ్యాన్ని ప్రజలంతా చదివేవారట. తర్వాత ఎమెస్కో సంప్రదాయ సాహితి పేరిట మళ్లీ పాత కావ్యాలను ప్రచురించినప్పుడు రాధికా సాంత్వనం ను ఆరుద్రతో ప్రవేశిక రాయించింది. ఆ పుస్తకమే ప్రస్తుతం మనకు దొరుకుతోంది. మరో మాట - ఇదే ఆరుద్ర రాసిన సమగ్ర ఆంధ్ర సాహిత్యంలో మచ్చుకైనా ముద్దుపళని ప్రస్తావన లేదు. అదో పెద్ద విచిత్రం. మీకు ముద్దుపళని గురించి మరిన్ని వివరాలు కావాలంటే సుసీ థారు, కే.లలితల సంపాదకత్వంలో వెలువడిన విమన్ రైటింగ్ ఇన్ ఇండియా (క్రీ.పూ. 600-ఇప్పటివరకు)గ్రంథంలో చదవండి. ఇలాంటి కవిత్వాన్ని బూతు బూతని కారుకూతలు కూసేవారికి ఒక్కటే చెప్పగలం. నరాలని మెలిపెట్టించి, కోరికతో బుసలు కొట్టించి, మనసును పెడదోవ పెట్టించే సాహిత్యం మాత్రం ఖచ్చితంగా బూతు సాహిత్యం (ఎరోటిక్ లిటరేచర్). కాని హృదయానికి ఆహ్లాదం కలిగించి, ఊహలకు ఉత్తేజం అందించి, మనసుకు కొత్త రెక్కలిచ్చే మాటైనా, పాటైనా, బొమ్మైనా అది మంచి సాహిత్యమే అవుతుంది. ఆ లెక్కన చూస్తే ముద్దుపళని కవిత్వం ముచ్చటైన కవిత్వం.
ఆరుద్ర చెప్పిన ఒక్క మాట - కావ్యంలోని గుణంకన్నా కవయిత్రి కులానికి ప్రాముఖ్యం ఇవ్వడం తగని పని. మన పూర్వులు ఆ దృష్టితోనే చిన్నచూపు చూశారు. అయితే తిరుపతి వేంకట కవులు, మల్లాది రమక్రిష్ణ శాస్త్రి తదితరులు మాత్రం రాధికా సాంత్వనానికి ఇవ్వవలసిన స్థానం ఇచ్చారు.
ప్రతీత్య = కారణంగా / ఆధారంగా
సముత్పాదం = ఉద్భవించడం / పుట్టడం
👉
"కారణాలపై ఆధారపడి అన్ని విషయాలు పుట్టుతాయి"
బుద్ధుడు చెప్పిన సూత్రం:
ఇది ఉంటే అది ఉంటుంది
ఇది పుట్టితే అది పుడుతుంది
ఇది లేకపోతే అది ఉండదు
ఇది ఆగితే అది ఆగిపోతుంది
