వేమన పద్యములు – తాత్పర్యములు (170–173)
పద్యము 170
తల్లి దండ్రి చావ, తనయుడు తానే ఏడ్చు,
మగడు చావ నాలు వగచుచుండు,
కార్యవశమే కాని కలుగదు మోహంబు.
తాత్పర్యం
తల్లిదండ్రులు మరణిస్తే కుమారుడు ఏడుస్తాడు. భర్త మరణిస్తే భార్య దుఃఖిస్తుంది. అయితే ఈ ప్రేమలు, మోహాలు అన్నీ స్వార్థ ప్రయోజనాలు, కుటుంబ బాధ్యతలు, సంబంధాల అవసరాల వల్ల ఏర్పడేవేనని వేమన సూచిస్తున్నాడు. లోకంలో కనిపించే అనుబంధాలలో చాలావరకు కార్యసంబంధితమైనవే.
పద్యము 171
మనసులోని ముక్తి మరియొక చోటను
వెదుక బోవు నాడు వెర్రివాడు,
గొర్రె జంత బెట్టి గొల్ల వెదుకు రీతి.
తాత్పర్యం
ముక్తి మన అంతరంగంలోనే ఉంది. దానిని బయట ఎక్కడో వెదికే వాడు మూర్ఖుడు. గొర్రెల కాపరి తన గొర్రెను తానే దాచిపెట్టి, తర్వాత వెదికినట్లుగా మనిషి తనలో ఉన్న ఆత్మజ్ఞానాన్ని గుర్తించకుండా బయట వెదుకుతుంటాడు.
పద్యము 172
ఆశకన్న దుఃఖమతిశయంబుగ లేదు,
చూపు విలుపకున్న ముఖము లేదు,
మనసు నిలుపకున్న మరి ముక్తి లేదయా.
తాత్పర్యం
అతి ఆశ కంటే పెద్ద దుఃఖానికి కారణం మరొకటి లేదు. కళ్లులేని ముఖం ఎలా అసంపూర్ణమో, స్థిరమైన మనస్సు లేకుండా ముక్తి కూడా లభించదు. కోరికలను తగ్గించి, మనస్సును నియంత్రించినప్పుడే ఆధ్యాత్మిక పురోగతి సాధ్యమవుతుంది.
పద్యము 173
తత్వహీనులుండ్రు తరుచుగా భువిలోన,
తత్వమెరుగు వారు తరుచు లేరు,
కలిగి లేని వారు శల్పింప రారయా.
తాత్పర్యం
లోకంలో తత్వజ్ఞానం లేని వారు ఎక్కువగా ఉంటారు. నిజమైన జ్ఞానం కలిగిన వారు చాలా అరుదుగా కనిపిస్తారు. తమకు లేని జ్ఞానాన్ని ఇతరులకు ఎలా బోధించగలరు? అందువల్ల నిజమైన జ్ఞానులను గుర్తించి వారి మార్గాన్ని అనుసరించాలి.
పద్యము 174
తాను నింద్రియముల దనర జయించిన,
తత్వమరసి చూడ దానయగును,
రాజయోగి యిట్లు డేజరిల్లుచునుండు.
తాత్పర్యం
తన ఇంద్రియాలను జయించి, తత్వస్వరూపాన్ని అనుభవించి గ్రహించినవాడే నిజమైన రాజయోగి. అతడు బాహ్య ప్రలోభాలకు లొంగకుండా, ఆత్మజ్ఞాన ప్రకాశంలో జీవిస్తాడు.
భావం
ఈ పద్యాలలో వేమన మానవ సంబంధాల స్వరూపం, ముక్తి మార్గం, ఆశ వల్ల కలిగే దుఃఖం, తత్వజ్ఞానం యొక్క ప్రాముఖ్యత, ఇంద్రియనిగ్రహం ద్వారా పొందే ఆత్మజ్ఞానాన్ని వివరించాడు. నిజమైన విముక్తి బయట కాదు; మన అంతరంగంలోనే ఉందని స్పష్టంగా ఉపదేశించాడు.
#వేమన #వేమనపద్యములు #తాత్పర్యము #తెలుగుసాహిత్యం #ఆత్మజ్ఞానం #ముక్తి #తత్వజ్ఞానం #రాజయోగి #వేమనభావజాలం #TeluguLiterature
CONCEPT ( development of human relations and human resources )